श्रीमान् बितेपछि नासो हुर्काउन ६ दिनकी सुत्केरीलाई समस्या

समाज

- नारायण ढुंगाना/रासस

जगतपुर (चितवन), २७ फागुन । श्रीमान्को बिछोडपछि नासो हुर्काउन ६ दिनकी सुत्केरी सुनिता परियार गाउँलेको सहारामा बस्न विवश छिन् ।

पश्चिम चितवनको नारायणी नगरपालिका वडा नं १२ (साविक जगतपुर ९) की सुनिताको कच्ची झुप्रोमा ढोका छैन । नयाँ घर बनाउन पैसा छैन । कमाउने श्रीमान् राजु विक सात महिना अघि नै रहस्यमय रुपमा बिते । श्रीमान् सम्झिँदा मन थाम्नै सक्दिनन् उनी ।

वृद्ध ससुरा टेकलाल पैसा पाए रक्सी खाएर सक्छन् । घर बनाउन नसक्दा श्रीमान् बितेदेखि नै सानीआमा मनबुजाको घरमा बस्दैआएकी सुनिता परिवार पाल्न गाउँबाटै सहयोग जुटाउनु पर्ने बाध्यतामा छिन् ।

चार सन्तानकी आमा २२ वर्षीया सुनिता बिहीबार ६ दिनकी सुत्केरी थिइन् । तीन छोरी लगातार पाएपछि फागुन २० गते छोरो जन्माइन् ।

श्रीमान्ले छाडेर गए पनि नासो हुर्कँदै त छ तर कष्टकर अवस्थामा छिन् सुनिता र भन्छिन्, ‘गाउँलेले दिएर खान पाएको छु ।’

श्रीमान् बित्दा उनको दुई महिनाको गर्भ थियो । पाँच महिना गर्भ हुँदासम्म गाउँमा ज्याला मजदुरीको काम गर्न गइन् । त्यसपछि अहिलेसम्म उनलाई गाउँलेले कहिले अन्न त कहिले मासु, कहिले नगद नै पैसा दिएर उनीहरुको गर्जाे टर्दै आइरहेका छन् । गाउँका रैमती गुरुङ, लीला श्रेष्ठ, जानुका विकलगायत उनको सहयोगमा जुटेका छन् ।

छुट्टिएर बसेका देवर मनबहादुरले सहयोग नगरेका पनि होइन तर सधैं पुग्दैन । घरमा अन्न उब्जने जग्गा छैन । ऐलानी जग्गामा बसेका छन् ।

बिहे भएको ७ वर्ष भयो । जेठी छोरी ६ वर्षकी अस्मिता कक्षा १ मा र माइली ४ वर्षकी रेजिना शिशु कक्षामा पढ्छिन । कान्छी १ वर्षकी सुप्रिया छिन् । अहिलेको छोरा आज सात दिनको भयो ।

गएको साउन १ गतेको कुरा हो । कुल्ली काम गर्ने गरेका श्रीमान् राजु विक घरबाट साइकल लिएर निस्किए । साहुबाट पैसा लिनुछ भन्दै गएका उनी सुसुराली पुगे । त्यसपछि केही दिन आएनन् । परिवारले पनि ससुराली मै होला भनेर वास्ता गरेनन् ।

हराएको थाहा पाएपछि खोजी गरियो । चितवनको मेघौली विमानस्थल पछाडि झाडीमा उनको शव ४ दिनपछि फेला प¥यो । गन्हाएको अवस्थामा भेटिएको उनको टाउकामा सामान्य घाउ थियो ।

‘मरेको होइन, कसैले मारेकै हो,’ सुत्केरी सुनिताले भक्कानिँदै भनिन् – ‘अहिलेसम्म कसले मा¥यो केही पत्ता लगाउन सकिएन ।’

‘प्रहरीमा जाँदा कसैले वास्तै गरेनन्, अस्पतालमा पोष्टमोर्टम रिपोर्ट खोज्दा काठमाडौ जानुपर्छ भने’ ( आँसु पुछ्दै सुनिताले भनिन् । घरको एक मात्रै सहारा राजु दुई महिनाको गर्भ छाडेर सदाका लागि गए । उनको नासो हुर्काउन अहिले सुनितालाई ठूलै सकस छ । अरु तीन बालिकालाई हुर्काउने र सासूससुरा हेर्ने बोझ पनि उनी माथि नै छ ।

कमाउने मान्छे घरमा नभएपछि उनी अहिले बिलखबन्धमा छिन् । कसैले पैसा दिन्छन् । कसैले अन्न दिन्छन् त कसैले लत्ताकपडा र मासु दिन्छन् । यसैगरी त्यो परिवारको दैनिकी चलिरहेको छ । सधै गाउँलेले दिन सक्दैनन् । ‘ती बालबालिकालाई कसैले हेरिदिए केही राहत हुन्थ्यो,’ उनकी नन्द लक्ष्मी भन्छिन् ।

अहिले गाउँलेको सहारामा उनको परिवार पालिँदै आइएको छ । तर दीर्घकालसम्म ती बालबच्चाको पालनपोषण र शिक्षा कसरी गर्ने भन्ने चिन्ता बढेको छिमेकी लीला श्रेष्ठ बताउँछिन् ।

उनकै पहलमा सुत्केरीलाई केही ठाउँबाट आर्थिक सहयोग मिलेको भएपनि दीर्घकालीन स्रोत जुटेको छैन । रासस