कच्चा कम्युनिष्टका सस्ता कुरा

नाकाबन्दीको समयदेखिनै ओलीलाई राष्ट्रबादको भुत चडेको थियो । त्यसबेला पनि सरकारको नेतृत्व गर्दा उनलाई केही मिडियाले राष्ट्रवादी नेताको रूपमा चित्रण गरे । उनले नै नाकावन्दीको सामना गरेको प्रचार गरेर जनतामा भ्रम छरियो । तर, वास्तविक सामना जनताले नै गरेका थिए भन्न कसैले भ्याएनन् । ओलीहरू त त्यसबेला पनि सुरक्षासहितको लस्कर सहित गाडिमै सवार हुन्थे । ग्यासका सिलिंडर उनका घरमै पुग्ने गर्दथ्यो । त्यति मात्र होईन उनीहरूका आसेपासे, आफन्त र पहुँचवाला कार्यकर्ताहरूले समेत नाकावन्दीको महसुस गरेनन् ।

अहिले माओवादीलाई चुनावी एकतासहित पार्टी एकिकरण पश्चात् एकिकृत पार्टीको अध्यक्षको ललिपप प्रचण्डलाई देखाएर बहुमत ल्याई सरकारको नेतृत्व गर्नै ध्येयमा तल्लीन देखिन्छन् ओली । प्रचण्डलाई पनि कम्युनिष्ट केन्द्रको नेतृत्व गर्ने र मुलुकको कार्यकारी राष्ट्रपति बन्ने लोभले एमालेसँग नजिक्याएको छ । यस क्रममा प्रचण्डको सीधा नजर कम्युनिष्ट पार्टीको नेतृत्व र कार्यकारी प्रमुखतर्फ मात्र केन्द्रित छ । वैद्य –विप्लवहरूलाई त उनले आफ्नो ठानेनन् नै, राजनीतिक स्थिरता, र समाजवादको महान उदेश्यका साथ एकतामा आएका बाबुरामलाई पनि प्रचण्डले गोरखाको कुनै क्षेत्र छाड्न सहमत भएनन् र गठबंधनबाट बाहिरिनुपर्ने स्थितिसम्म पु¥याए ।

यता वाम एकताको घोषणा भएसँगै बिपरित कित्तामा रहेको काँग्रेस पनि लोकतान्त्रिक शक्तिहरू सहितको लोकतान्त्रिक गठबन्धन बनाउने कसरतमा लागेको छ । तर, कम्युनिष्टहरू एमाले–माओवादी जस्तो काँग्रेसकै हाराहारीको अर्को लोकतान्त्रिक पार्टी नभएको कारण उसलाई गठबन्धन बनाउनमा समस्या देखिएको छ । दलहरूले जे उपनाम दिएर गठबन्धन गरे पनि खासमा वाम गठबन्धन वा लोकतान्त्रिक गठबन्धन दुबैको भित्री उदेश्य भनेको चुनाव लक्षित एकता गरेर आ–आफ्नो पक्षमा दुई तिहाई मत ल्याई लामो समयसम्म सरकारमा रहनु नै हो ।

यसमा अर्को बिषय पनि जोडिएको छ । जसमा बिगतमा आफूले गरेका कर्तुतहरूबाट बच्न पनि उनीहरूलाई सत्ता र शक्तिकै वरिपरी रहनुपर्ने हुन्छ । त्यसकारण पनि उनीहरू एकिकृत भएर मुलुकमा राज गरेर शक्तिमै रहन चाहान्छन् । अझ भर्खरै मात्र प्रधानमन्त्री, राष्ट्रपति र प्रदेश प्रमुख लगायतलाई संविधानभन्दा माथि रहने व्यवस्था गर्नुले पनि उनीहरूको नियतमाथि प्रश्न खडा गरेको छ । वाम गठबन्धनको नारा बाहिर प्रचार गरेजस्तो सजिलो छैन । प्रचण्ड र ओलीहरू त कुम जोडेर बस्लान तर, ओली र प्रचण्डले आ–आफ्ना कार्यकर्ताहरूको समायोजन कसरी गर्लान् ? केन्द्रमा त उनीहरू प्रधानमन्त्री, राष्ट्रपति र पार्टी अध्यक्षको हिसाबले मिल्लान तर मुख्य रूपमा प्रदेश, जिल्ला, क्षेत्र र वडाहरूमा को अध्यक्ष हुने भन्नेमा कार्यकर्ताहरूबीच लुछाचुँडी  हुने देखिन्छ । केन्द्रमै पनि वरियताक्रममा बिवाद हुन सक्छ । किनकी, नेपालका कम्युनिष्टहरूले कुनै पनि समय त्याग गरेको इतिहास छैन् ।

एमाले, माओवादी लगायत अन्य दलको चुनावी एकतालाई अहिले कम्युनिष्ट एकताको रूपमा परिभाषित गरिए पनि बास्तम्मा त्यो वास्तविक कम्युनिष्टको एकता जस्तो देखिदैन । नेपालका वास्तविक कम्युनिष्ट नेताहरू मोहनबिक्रम सिंह, सिपी मैनाली, मोहन वैद्य, नेत्रबिक्रम चन्द लगायतका नेताले नेतृत्व गरेको शक्तिलाई बेवास्ता गर्दै र डा. बाबुराम भट्टराईलाई गठबन्धनमा बस्ने ठाँउ नराख्नुले पनि अहिले माओवादी–एमालेबीच गरिएको चुनावी एकता वास्तविक कम्युनिष्ट एकता होइन भन्ने पुष्टि गर्छ । एमाले र माओवादी भनेका कम्युनिष्टका खोल ओडेका मध्यमवर्गीय पूँजीवादी शक्तिहरू हुन् । प्रचण्ड, ओली लगायत अन्य एमाले–माओबादीका नेताहरूको जीवनशैलीले पनि त्यसलाई प्रमाणित गर्दछ ।

Comments